komunikacja interpersonalna

[ łac. communico, communicare 'uczynić wspólnym, połączyć; przekazać wiadomości, naradzić się'; communio ' wspólność'] jest to proces przekazywania
i otrzymywania informacji podczas kontaktu z innymi osobami.  Jest podejmowana
w określonym kontekście sytuacyjnym i ma na celu osiągnięcie współdziałania.

Komunikację interpersonalną tworzą 4 podstawowe ogniwa:

- nadawca, czyli osoba, która przesyła informację,

- odbiorca, osoba do której informacja jest kierowana,

- kod, czyli sposób  przekazywania i odczytywania informacji (np. słowo, gest, obraz),

- kanał, przez który przepływa informacja .

Wyróżnia się 2 podstawowe typy komunikacji interpersonalnej: komunikowanie ( wysyłanie komunikatu w przestrzeń informacyjną  i oczekiwanie jej odbioru, np. dzieło sztuki, obwieszczenie) oraz komunikowanie się (np. dialog, dyskusja, w którym podstawowym mechanizmem jest sprzężenie zwrotne czyli reakcja odbiorcy na komunikat nadawcy).

Podstawową formą komunikacji interpersonalnej jest komunikacja werbalna.  Znacząca w komunikowaniu jest jednak również tzw. "mowa ciała" czyli komunikacja niewerbalna (mimika, pantomimika, intonacja głosu, wygląd fizyczny, kontakt wzrokowy, dystans fizyczny między rozmówcami).

Opracowała Monika Maciejewska

Stewart, J. (2007). Mosty zamiast murów. Podręcznik komunikacji interpersonalnej. Warszawa, Wyd. Naukowe PWN