innowacja pedagogiczna

to efekt  poszukiwania nowych strategii i sposobów realizacji przyjętych celów  wraz z wartościami, które leżą u ich podstawy (patrz: misja szkoły). Jak twierdzi Jan Fazlagić jest to ocenione pozytywnie i wprowadzone w życie usprawnienie (Innowacyjność w oświacie = wynalazek/pomysł/idea + przedsiębiorczość (nauczyciela, dyrektora szkoły itp)).

Innowacje pedagogiczne odnoszą się do obszaru projektowanych i wdrażanych zmian. Często określane są jako przekształcenia w zasobie pedagogicznego doświadczenia, które dostarczają nowych rozwiązań dla aktualnych i potencjalnych problemów edukacyjnych. Mogą dotyczyć całej szkoły lub jej części (oddziałów, klas, grup), obejmować nauczanie jednego przedmiotu, kilku lub wszystkich.

Ze względu na skalę zmian ( stopień radykalności i nowości) innowacje dzielą się na:

- usprawnienia, racjonalizacje (zmiany typu rozwojowego, innowacje narastające) dotyczące praktyki, często bez uzasadnienia teoretycznego,

- modernizacje (zmiany typu modernizacyjnego, innowacje substytucyjne), dotyczące szkoły jako systemy dydaktyczno-wychowawczego, odnoszące się do praktyki na tle teorii, oparte na  jakościowym doskonaleniu pedagogicznych praktyk i instytucji,

 - nowatorstwo (zmiany skierowane na poszukiwanie alternatyw, innowacje radykalne) obejmujące najczęściej zmiany całościowe, łączące teorię z praktyką.

Warto pamiętać, że rzeczywiste efekty innowacji mogą mieć różny wymiar. Obok zmian pozytywnych można także zaobserwować zmiany obojętne lub szkodliwe.

Opracowała Monika Maciejewska

Przyborowska, B. (2013). Pedagogika innowacyjności. Między teorią a praktyką. Toruń, Wyd. Naukowe UMK

Fazlagić, J.A. (2007). Zarządzanie wiedzą w szkole. Warszawa, Wyd. CODN