ewaluacja neoliberalna

Jedna z czterech - w koncepcji Everta Vedunga -  „fal ewaluacji”.  Wyłoniła się pod koniec lat 70-tych XX wieku na bazie rosnących wpływów ideologii neoliberalnej postulującej decentralizację i prywatyzację sfery usług społecznych.  Zjawiska społeczne opisuje się tutaj sięgając po język i wartości tkwiące u  podstaw koncepcji „Nowego publicznego zarządzania” (New Public Management) .

Ewaluacja neoliberalna koncentruje się na wydawaniu sądów na temat skutków interwencji społecznych z perspektywy ustalonych z góry, uniwersalnych  kryteriów. Najczęściej  są  nimi efektywność, przydatność i skuteczność. Rola ewaluatora  sprowadza się do roli eksperta, który na podstawie przeprowadzonych badań empirycznych oraz  narzuconych przez zamawiającego kryteriów, wydaje sądy o wartości badanej interwencji oraz formułuje rekomendacje. Ewaluator występuje jako reprezentant "interesariuszy" traktowanych jako podatnicy a nie jako podmioty życia społecznego. Zakłada się, że ma potrzeby włączania ich w proces projektowania i prowadzenia ewaluacji.

Opracowanie: Henryk Mizerek

Źródła:

Vedung, E. (2010). Four Waves of Evaluation Diffusion. Evaluation, 16(3), 263–277. doi:10.1177/1356389010372452

polecane dalsze lektury:

Haber, A., & Szałaj, M. (Red.). (2010). Ewaluacja w strategicznym zarządzaniu publicznym. Warszawa: Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości.

Kołodziejczyk, J. (Red.). (2012). Ewaluacja i audyt w projektach, organizacjach i politykach publicznych. Kraków: Instytut Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.

Michałowska, D. A. (2013). Neoliberalizm i jego (nie)etyczne implikacje edukacyjne. Poznań: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Potulicka, E. (2014). Neoliberalne reformy edukacji w Stanach Zjednoczonych. Od Ronalda Reagana do Baracka Obamy. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.