Ewaluacja wrażliwa na różnice kulturowe

ang.  culturally responsive evaluation.  Nurt w badaniach ewaluacyjnych, które wyrósł na fundamentach, jednego z najbardziej popularnych w teorii i praktyce ewaluacji, podejścia znanego jako responsive evaluation. Zwolennicy tego nurtu postulują, by w trakcie projektowania ewaluacji   brać pod uwagę kontekst kulturowy, w którym wdraża się poddany ewaluacji program. 

Zakłada się, że wyniki przeprowadzonego badania należy interpretować z punktu widzenia środowiska kulturowego uczestników. Odrzuca się możliwość wydawania obiektywnych, ignorujących świat wartości adresatów poddanego ewaluacji programu, sądów. 

Prowadzenie ewaluacji wrażliwej na różnice kulturowe wymaga od ewaluatorów wysokiego poziomu kompetencji społecznych oraz etycznych. Ważne są również kompetencje metodologiczne. W trakcie zbierania i analizy danych konieczne jest stworzenie takich warunków, w których badani będą w stanie wyrazić swój własny sposób widzenia świata w swoim własnym języku oraz umiejętność  usłyszenia i zrozumienia przez badacza tego, co badani mówią. Stosuje się tutaj coraz częściej etnograficzne strategie badawcze,  oraz metody socjologii wizualnej (np. ewaluacje fotograficzne)

Opracowanie: Henryk Mizerek

Źródła:

Askew, K., Beverly, M. G., & Jay, M. L. (2012). Aligning collaborative and culturally responsive evaluation approaches. Evaluation and Program Planning, 35(4), 552–557.

Frierson, H. T., Hood, S., & Hughes, G. B. (2002). Strategies that address culturally responsive evaluation. The 2002 user friendly handbook for project evaluation, 63–73.