ewaluacja demokratyczna

typ ewaluacji, którego celem jest służba całemu społeczeństwu.  Ma ona dostarczać wszystkim zainteresowanym wiedzy na temat stanu edukacji i realizowanych w jej ramach projektów, reform, inicjatyw itp. Ewaluator uznaje wartość pluralizmu i bierze pod uwagę zróżnicowane interesy i wartości wszystkich aktorów sceny edukacyjnej. Głównym jego zadaniem jest informowanie społeczeństwa – przyjmuje on rolę „pośrednika” w  wymianie informacji między grupami ludzi, którzy chcą wiedzieć o sobie nawzajem jak najwięcej. Stąd ważny jest język raportu, który musi być zrozumiały dla każdego z adresatów(w tym także tych, którzy nie są specjalistami). Ewaluacje demokratyczne respektują  surowe rygory etyczne. Dostarczający informacji ma prawo do poufności oraz do kontroli nad sposobem ich wykorzystania. W raporcie nie ma ocen i rekomendacji ewaluatora. Jest to uznawane za nadużycie. Raporty aspirują do roli   "bestsellerów", stąd poszukiwania takiej ich formy, która jest atrakcyjna dla odbiorcy.  Kluczowe idee ewaluacji demokratycznych to: „poufność”,  „dialog” i „dostępność”. Ewaluacje są prowadzone dlatego, że każdy obywatel „ma prawo wiedzieć”.

Współczesne odmiany ewaluacji demokratycznej wyłoniły trzy  jej nurty – ewaluacje prowadzone „dla ludzi”, „przez ludzi” i „z ludźmi”. Różnią się one co do szczegółowych celów, zadań i funkcji oraz metodologii prowadzenia.

Opracowanie:  Henryk Mizerek

Źródło:

Macdonald, B. (1976). Evaluation and the control of education. W D. Tawley (Red.), Curriculum Evaluation Today (ss. 125– 138). London: Macmillan.