diagnoza

gr. diagnosis oznacza rozpoznanie (rozróżnienie). W szerokim znaczeniu diagnoza oznacza  rozpoznanie istoty i uwarunkowań złożonego stanu rzeczy na podstawie jego cech (objawów) w oparciu o znajomość ogólnych prawidłowości panujących w danej dziedzinie (S. Ziemski). W edukacji diagnozę definiuje się jako rozpoznanie pewnego procesu pedagogicznego specyficznego dla określonego systemu działań (placówki edukacyjnej).

Istnieje wiele typologii i klasyfikacji diagnozy. Najbardziej znaną jest typologia Stanisława Ziemskiego, który wyróżnił diagnozę rozwiniętą (pełną) oraz diagnozy cząstkowe (definicyjną, genetyczną, znaczenia, fazy i prognostyczną)

Ze względu na cele wyróżnia się diagnozy poznawcze (dostarczające nowej wiedzy) oraz  diagnozy decyzyjne (wykorzystywane np. w terapii lub profilaktyce). Przedmiotem diagnozy mogą być jednostki (diagnoza indywidualnych przypadków) lub grupy społeczne (diagnoza społeczna)

Termin diagnoza odnosi się do wyniku procesu rozpoznawania. Jest nią wiedza wykorzystywana np. w procesie podejmowania decyzji lub w trakcie projektowania różnego rodzaju programów. Diagnozę odróżnia się od diagnostyki, która jest teorią i metodologią procesu diagnostycznego.

Opracowanie; Henryk Mizerek

Żródło:

Niemierko, B.(2009)Diagnostyka edukacyjna: podręcznik akademicki. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN

Polecane dalsze lektury:

Deptuła, M., Junik, W., Jarczyńska, J., Zabłocka, M., Hendler, L., & Kawula, S. (2004). Diagnostyka pedagogiczna i profilaktyka w szkole i środowisku lokalnym/ red. Maria Deptuła. Bydgoszcz: Wydawnictwo Akademii Bydgoskiej im. Kazimierza Wielkiego.

Skałbania, B. (2011). Diagnostyka pedagogiczna. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.

Wysocka, E. (2013). Diagnostyka pedagogiczna. Kraków: Oficyna Wydawnicza Impuls.