ewaluacja inkluzywna

ang. inclusive evaluation - jeden z nurtów ewaluacji demokratycznej  powstały w reakcji na kulturowy pluralizm współczesnego społeczeństwa.  Proponuje on nową rolę ewaluacji jako czynnika zmiany społecznej. Teoria i metodologia ewaluacji inkluzywnej odwołuje się do paradygmatu konstruktywistycznego i teorii krytycznej. Celem tej ewaluacji jest włączanie do debaty edukacyjnej grup społecznych, które historycznie narażone są na procesy społecznego wykluczania ze względu na płeć, kulturę, zamożność, narodowość, rasę, niepełnosprawność, orientację seksualną, język, wyznanie itp. Rolą ewaluatora jest tutaj spowodowanie, żeby głos tych grup był „słyszalny” i brany pod uwagę w podejmowaniu decyzji o zmianie. Ewaluator, obok tradycyjnej roli badacza, bierze na swoje barki obowiązek występowania w roli „adwokata” tych grup. Ma pełną świadomość faktu, że społeczna niesprawiedliwość jest doświadczeniem  życia codziennym bardzo wielu grup ludzi. W tej sytuacji, mając do dyspozycji metodologię ewaluacji dialogicznej stara się doprowadzić do sytuacji by podejmowaniu decyzji (także w sferze edukacji) respektowane były zasady polityki antydyskryminacyjnej.

Opracowanie: Henryk Mizerek

Zródła:

Mertens, D. M. (1999). Inclusive evaluation: implications of transformative theory for evaluation. American Journal of Evaluation, 20(1), 1. doi:10.1177/109821409902000102

Mertens, D. M. (2013). Inclusive Evaluation. W: Encyclopedia of Evaluation (ss. 196–199).

Noble, P. (1999). Towards an inclusive evaluation methodology. Corporate Communications: An International Journal, 4(1), 14–23. doi:10.1108/13563289910254534