ewaluacje konstruktywistyczne

Powstały w latach 80-tych nurt w metodologii badań ewaluacyjnych respektujący ontologiczne, epistemologiczne, aksjologiczne oraz metodologiczne założenia konstruktywizmu. Wiedza jest tutaj traktowana jako społecznie wytwarzany „konstrukt” podmiotów, które pełnią aktywną rolę w procesie badania. Zadaniem badacza jest próba zrozumienia złożoności ludzkiego doświadczania świata z subiektywnej perspektywy podmiotów, które ów świat tworzą. W ewaluacji oznacza to konieczność rezygnacji w pozycji „wiedzącego lepiej” na rzecz procedur badawczych umożliwiających wniknięcie i zrozumienie sposobów, w jaki ludzie konstruują swój własny, w tym szczególnie aksjologiczny, porządek świata. W tej sytuacji nie ma „badanych” są natomiast partnerzy. Wiedza zawarta w raporcie z badań ewaluacyjnych prezentuje zróżnicowane, podmiotowe oraz traktowane jako równoprawne perspektywy widzenia wartości poddanego ewaluacji programu lub działania. Założenia konstruktywizmu  przyjmuje się między innymi w ewaluacji dialogicznej, deliberatywnej demokratycznej ewaluacji  oraz w ewaluacji partycypacyjnej

opracowanie: Henryk Mizerek

Źródło:

Mertens, D. M. (2010). Research and Evaluation in Education and Psychology (3rd wyd.). Los Ageles, London, New Dehli, Singapore, Washington DC: Sage Publications, Inc.

polecane dalsze lektury:

Korporowicz, L. (2013). Społeczna etyka ewaluacji. Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja, 4(64), 35–45.

Mizerek, H. (2010). Koloryt współczesnych badań ewaluacyjnych. W H. Kędzierska (Red.), Jakościowe inspiracje w badaniach edukacyjnych (ss. 31–44).      Olsztyn: Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko Mazurskiego.